Συνέντευξη για δουλειά σε πολυχώρο

Aφίσα που αλιεύσαμε από τους τοίχους της μητρόπολης

Yπογραφή: εργάτες-τριες από τον χώρο του βιβλίου

κείμενο αφίσας:

PUBLIC
ζήσε την εμπειρία του Public και η δουλειά θα είναι σαν PARTY!*

MΑΝΑΤΖΕΡ: Σε ποιά βιβλιοπωλεία δούλευες;

ΒΙΒΛΙΟΥΠΑΛΛΗΛΟΣ: Στον Π., στον Π. και στο f.

Μ: Eδώ έχουμε εντελώς διαφορετική φιλοσοφία από αυτά, εδώ βλέπουμε τον κόσμο πρώτα σαν επισκέπτη. Συνήθως δεν παίρνουμε παλιότερους γιατί είναι εκπαιδευμένοι στη νοοτροπία των προαναφερθέντων.
(εξήγηση συστήματος καθοδήγησης πελάτη)
Αν κάποιος θέλει πολύ συγκεκριμένα πράγματα, θα πάει π.χ. στην “Πολιτεία” για λογοτεχνία, στον “Ελευθερουδάκη” για ξενόγλωσσα -αν και ξέρω πως ο συγκεκριμένος δεν πάει και πολύ καλά.
Εμείς εδώ, θέλουμε να τους κάνουμε να αισθάνονται άνετα για να τους τσιμπάμε τα φράγκα... σαν να έρχονται σε πάρτυ και βρίσκουν συνέχεια πράγματα.
Πες οτι κάνεις πάρτυ σπίτι σου και στέκονται μπροστά στην βιβλιοθήκη, άνθρωποι που δεν τους γνωρίζεις και ήρθαν μαζί με φίλους σου. Εσύ πρέπει να πάρεις ένα βιβλίο και να τους ψαρώσεις ρωτώντας αν το ξέρουν. Πρέπει να τους δώσεις σημασία χωρίς να τους αφήσεις.
Αν σε προσλάβουμε, μην σε δω να κάθεσαι στο “info-point” την στιγμή που έχει κόσμο μπροστά στην βιβλιοθήκη, την γάμησες!
Όταν θα έρχεσαι για δουλειά θα ξεχνάς τα προβλήματά σου (σε χώρισε η γκόμενα, κ.λ.π.) και θα έρχεσαι έτοιμος για ΠΑΡΤΥ...

Εδώ τώρα, αν δω κάποιον υπάλληλο με κατεβασμένα μούτρα, τον στέλνω στην είσοδο να υποδέχεται τον κόσμο μέχρι να τον δώ να αλλάζει διάθεση και τότε τον επιστρέφω στο τμήμα του.
Είσαι διατεθειμένος γι’αυτήν τη φιλοσοφία, να αφήσεις πίσω σου αυτά που σου έμαθαν οι άλλοι;

B: Nαι

M: Aς υποθέσουμε τώρα πως έρχεται μια ηλικιωμένη κυρία να της πουλήσεις, τι θα της προτείνεις;

Β: Υποθέτω αυτό (λέει έναν τίτλο).

Μ: Θα πρέπει πρώτα να μάθεις τα ενδιαφέροντά της, μπορεί να μαγειρεύει -οπότε την πας στη μαγειρική. Το ζήτημα είναι να μην φύγει με άδεια χέρια. Αν τώρα σου ζητήσουν κάτι που δεν έχουμε (άσε αυτά που ξέρεις με τις παραγγελίες) τους δίνεις κάτι παρεμφερές. Το ζήτημα είναι να ΑΓΟΡΑΣΕΙ κάτι τώρα, δεν μας ενδιαφέρει η παραγγελία - αν είναι έτσι πετάγεται στους πιο εξειδικευμένους και το παίρνει. Εμείς είμαστες πιο γενικοί, προσπαθούμε να παίξουμε με όλους, κατάλαβες.

Β: Nαι...

Μ: Δεν ξέρω αν θα σε πάρουμε και για πόσο, δεν ξέρω αν θα είσαι εποχιακός ή ορισμένου χρόνου. Θα περάσεις δοκιμαστική περίοδο για να δούμε αν μας κάνεις. Έτσι και αλλιώς, οι καλύτεροι θα ΛΑΜΨΟΥΝ! Θα καλέσεις λοιπόν ΕΣΥ από βδομάδα να μάθεις τι αποφασίσαμε, ok?

*Aληθινός διάλογος μεταξύ ενός συναδέλφου και του μάνατζερ της εταιρίας PUBLIC (ιδιοκτησίας Γερμανού) κατά τη διάρκεια συνέντευξης για την θέση του βιβλιοϋπαλλήλου. Ο συνάδελφος ευτυχώς δεν έκανε για την δουλειά, όμως ο παραπάνω διάλογος είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικός για τον τρόπο που τα αφεντικά μέσω των “επιστημών του μάρκετινγκ & μάνατζμεντ” προσπαθούν να ορίσουν εκ νέου τους όρους υπάρξης μας στους εργασιακούς χώρους με ποικίλα προσχήματα. Οι όροι αυτοί μοιάζουν περισσότερο με όρους συμμετοχής σε περιπετειώδες παιχνίδι “κοινωνικότητας” παρά με αυτά που έκαναν τα αφεντικά ως τώρα. Δηλάδη “και καλά” απλή συνεργασία και αλληλεξάρτηση για το καλό της εταιρίας (δηλ. του αφεντικού). Αυτό που θέλουν τα εξαρτημένα -από την ντόπα του μάρκετινγκ & μάνατζμεντ- αφεντικά είναι να γίνεσαι περισσότερο η δουλειά σου και να το χαίρεσαι. Θέλουν την προσωπικότητά σου αφηρημένα συνδεδεμένη με τις πωλήσεις προϊόντων συμμετέχοντας στον “κοινό” εταιρικό αγώνα, χωρίς να δίνεις σημασία στον τρόπο παραγωγής. Θέλουν να διαγράψεις συνειδησιακά την ταξική σου θέση για να συνεχίζει να αναπτύσσεται η ....(λείπει κείμενο).... λογική στους εργασιακούς χώρους. Η εκτόνωση της πίεσης από το αφεντικό σου σαν δημιουργικότητα, στην υπηρεσία των στόχων του σέιλς μάνατζερ, του πρέντα κοντρόλ σουπερβάιζορ κ.λ.π....

ΡE OUST!!!

εργάτες-τριες από τον χώρο του βιβλίου

Διαβάστε περισσότερα...

Για το άσυλο ξανά: Νομική, όπως λέμε Σορβόννη…

Fin de l'occupation du 26 mars de la Sorbonne

Πριν από λίγες μέρες, το Διοικητικό Συμβούλιο της Νομικής Σχολής της Αθήνας ανακοίνωσε ότι ως πρότυπο πανεπιστημιακού «ασύλου» θα έχει στο εξής τη Σορβόννη [1]. Οι «επιστήμονες» της Νομικής φαντάζονται μάλλον ότι η ακροδεξιά ατζέντα τους ακούγεται πιο αξιοσέβαστη όταν λέγεται ότι την «εφαρμόζει το Πανεπιστήμιο της Σορβόννης». Καιρός να τους χαλάσουμε τη φαντασίωση.

Στις 26 Μαρτίου 2009, διδάσκοντες, καθηγητές και φοιτητές κατέλαβαν τη Σορβόννη στο πλαίσιο των κινητοποιήσεων κατά της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης του Σαρκοζί, η οποία δεν ήταν παρά η γαλλική παραλλαγή της γνωστής μας «διαδικασίας της Μπολόνια» (που πλήττει ιδιαίτερα τις κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες). Η ιδιαιτερότητα της Σορβόννης, όπως και του Πανεπιστημίου Γκαίτε της Φρανκφούρτης πιο πρόσφατα, είναι ότι οι πρυτανικές αρχές έχουν εκεί την εξουσία να επιβάλλουν καθεστώς τρόμου ενάντια σε κάθε τέτοια κίνηση. Η κατάληψη της Σορβόννης τον Μάρτιο που μας πέρασε έληξε την ίδια μέρα με εισβολή των γαλλικών ΜΑΤ στο ιστορικό κτίριο του πανεπιστημίου και εκκένωσή του από τους καταληψίες. Οι κινητοποιήσεις που κορυφώθηκαν με την κατάληψη και την άμεση εκκένωση της Σορβόννης οδήγησαν την Elsa Dorlin, καθηγήτρια φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Paris-1 Panthéon-Sorbonne, να επιχειρήσει μια συνολική ανάλυση του «πανεπιστημιακού ασύλου» αλά γαλλικά, της οποίας τα πορίσματα μπορούν αβίαστα να γενικευτούν σε πανευρωπαϊκό επίπεδο (πλέον και στα μέρη μας). Ακολουθεί το κείμενό της, το οποίο τιτλοφορείται χαρακτηριστικά «Η Σορβόννη κατά των Κενταύρων» [2]:

Από το κίνημα κατά του CPE (Συμβόλαιο Πρώτης Απασχόλησης), την άνοιξη του 2006, και μετά, οι χώροι των πανεπιστημίων που κινητοποιούνται ενάντια στις κυβερνητικές μεταρρυθμίσεις, οι οποίες πλήττουν την αποστολή του πανεπιστημίου και της δημόσιας έρευνας, τελούν υπό εντατική επιτήρηση, όχι μόνο από τις κρατικές υπηρεσίες τήρησης της τάξης, αλλά και από ιδιωτικές εταιρείες ασφάλειας, που προσλαμβάνονται ειδικά γι’ αυτό τον σκοπό. Η Σορβόννη είναι από αυτή την άποψη υποδειγματική περίπτωση, καθώς μαρτυρεί την εφαρμογή μιας πρωτοφανούς πολιτικής που θέτει στο στόχαστρο τον πανεπιστημιακό πληθυσμό (φοιτήτριες και φοιτητές, διοικητικό και διδακτικό προσωπικό), στο όνομα της διαφύλαξης της ακεραιότητας «των περιουσιακών στοιχείων και του ανθρώπινου δυναμικού» των πανεπιστημιακών χώρων. Αληθινό πειραματικό εργαστήριο μιας νέας καθυπόταξης του ακαδημαϊκού χώρου, η Σορβόννη υπάγεται σε ένα πλέγμα ασφάλειας το οποίο έχει ως στόχο να εξουδετερώσει και να εξαντλήσει το ανταγωνιστικό κίνημα που αναπτύσσεται στο εσωτερικό του πανεπιστημίου εδώ και δυο μήνες. Εδώ και πολλές εβδομάδες, λοιπόν, η πανεπιστημιακή κοινότητα μπαίνει στη Σορβόννη επιτηρούμενη στενά: την υποδέχεται μια ανησυχητική στρατιά φρουρών – στο εξωτερικό, οι αστυφύλακες και/ ή τα CRS (τα γαλλικά ΜΑΤ), και στο εσωτερικό οι υπάλληλοι ασφάλειας της Πρυτανείας και οι ιδιωτικοί υπάλληλοι της εταιρείας Centaure Sécurité (Υπηρεσίες Ασφάλειας «Ο Κένταυρος»).

Μολονότι η Σορβόννη είναι από το 1852 ιδιοκτησία του Δήμου του Παρισιού, υπεύθυνη για τη διαχείριση των χώρων και των κτιρίων της είναι η Πρυτανεία του Παρισιού (η ανώτατη πανεπιστημιακή αρχή όλων των πανεπιστημίων του Παρισιού). Έτσι, η Πρυτανεία προσλαμβάνει ιδιωτικές εταιρείες ασφάλειας για να επικουρούν τους πανεπιστημιακούς κλητήρες και την πυροσβεστική, ως δικοί της ένορκοι υπάλληλοι ασφάλειας. Μετά τα γεγονότα του Μαΐου του 1968 τουλάχιστον, οι υπουργοί Παιδείας, Ανώτατης Εκπαίδευσης και Έρευνας πάντοτε δίσταζαν να στέλνουν τις κατασταλτικές δυνάμεις στους χώρους των ιδρυμάτων που υπάγονται στη δικαιοδοσία τους. Εδώ και κάμποσα χρόνια, όμως, αυτή τη στρατηγική της σύνεσης (η οποία υπαγορευόταν και από το εθιμικό δίκαιο) [3] αντικατέστησε μια νέα φιλοσοφία περί δημόσιας ασφάλειας της οποίας στόχος είναι τόσο ο έλεγχος της πανεπιστημιακής κοινότητας, και ιδιαίτερα του φοιτητικού πληθυσμού που θεωρείται ιδιαιτέρως δυσκυβέρνητος, όσο και η πρόκληση μιας νέας υποταγής του ακαδημαϊκού χώρου, στο όνομα της «πρόληψης των κινδύνων».

Η πανταχού παρουσία των υπαλλήλων ασφάλειας, είτε είναι αστυνομικοί, ένορκοι διοικητικοί υπάλληλοι με αρμοδιότητα την πρόληψη υγειονομικών κινδύνων και κινδύνων ασφάλειας (υπαγόμενοι στην Πρυτανεία του Παρισιού) ή έμμισθοι υπάλληλοι ιδιωτικών εταιρειών ασφάλειας, αποτελεί σημάδι μιας βαθιάς αλλαγής στη διαχείριση και την εξάλειψη των κοινωνικών συγκρούσεων στον πανεπιστημιακό χώρο. Ο εντατικός, επιθετικός και καχύποπτος μηχανισμός ελέγχου που πλανάται πάνω από τα πανεπιστήμια συνιστά, ως γνωστόν, τμήμα μιας εκ βάθρων αναδόμησης του πανεπιστημίου. Στο όνομα του εκσυγχρονισμού της ανώτατης εκπαίδευσης, οι μεταρρυθμίσεις, γέννημα μιας αυστηρά νεοφιλελεύθερης αντίληψης που έχει αναλυθεί, επικριθεί και καταγγελθεί πολλάκις [4], έχουν ως βάση τη γενίκευση μιας αρχής ανταγωνισμού (ανάμεσα στα πανεπιστήμια, ανάμεσα στους διδάσκοντες-ερευνητές, ανάμεσα στους φοιτητές, ανάμεσα στα πτυχία). Όμως η επιβολή και η γενίκευση αυτής της αρχής του ανταγωνισμού εξαρτάται, μεταξύ άλλων, και από την εφαρμογή ενός μηχανισμού ασφάλειας που υπηρετεί την εξατομίκευση των μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας, την εξάλειψη κάθε συλλογικής κινητοποίησης και την εσωτερίκευση της πολιτικής του «κινδύνου» από όλους. Αλλά για ποιους κινδύνους μιλάμε;

Πρώτο επίπεδο: «εξαφάνιση» της κινητοποίησης, εκτόπιση της απειλής – Πρόεδροι πανεπιστημίων και κλητήρες

Τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, όπως και όλα τα δημόσια κτίρια, ακόμα περισσότερο αν θεωρούνται «ιστορικής αξίας», υπάγονται σε ένα ενισχυμένο πρόγραμμα ενεργούς πρόληψης των κινδύνων πυρκαγιάς (το οποίο υποστηρίζεται και από τους νόμους για την απαγόρευση του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους, ακόμα και στους ανοιχτούς). Ωστόσο, με αυτή την πολιτική πρόληψης, στην πραγματικότητα εφαρμόζεται ένας μηχανισμός εξάλειψης των πράξεων «υποβάθμισης», «δόλου» και «βαρβαρότητας», όπως αποκαλούνται πλέον, που εξουσιοδοτεί τους κλητήρες να αφαιρούν (ή να διατάζουν τους επιστάτες να αφαιρούν) σημαίες, μπροσούρες, αφίσες κολλημένες χωρίς άδεια, ενημερωτικά έντυπα, κ.ο.κ., αναφορικά με κινητοποιήσεις, συχνά πριν καλά-καλά προλάβουν να ξεσπάσουν αυτές.

Από αυτή την άποψη, η Σορβόννη είναι προβληματικός χώρος: οι δαιδαλώδεις διάδρομοί της, οι καλογυαλισμένες σκάλες της, οι ατέλειωτες σειρές των αιθουσών της, τα μυστικά περάσματά της, όλα αυτά είναι ιδιαιτέρως δύσκολο να ασφαλιστούν, δηλαδή να «καθαριστούν». Ωστόσο, το κίνημα αμφισβήτησης κατά του CPE γέννησε ένα έθιμο: το διοικητικό κλείσιμο. Αντί να διακινδυνεύσουν μια κινητοποίηση, οι πρόεδροι και οι διευθυντές των ιδρυμάτων προτιμούν να απαγορεύουν απλώς την πρόσβαση στους χώρους των πανεπιστημίων. Τα υποτιθέμενα «κλειστά πανεπιστήμια» είναι τις περισσότερες φορές «κλεισμένα πανεπιστήμια» για λόγους ασφάλειας, μέτρο το οποίο επιβάλλει έτσι την πλήρη αναστολή κάθε ακαδημαϊκής και διοικητικής δραστηριότητας, επιφέροντας την αποχή των φοιτητών, οι οποίοι κατηγορούνται εκ των υστέρων ως απεργοί. Πλήρης αναστολή; Περίπου… Ξέρουμε ότι οι νέες διατάξεις του Νόμου LRU (για τις «Ελευθερίες και τις Ευθύνες των Πανεπιστημίων»), του Σχεδίου για το Πρώτο Πτυχίο και της τροποποίησης της νομοθεσίας για το καθεστώς των διδασκόντων-ερευνητών συγκλίνουν σε πολλά σημεία, και ιδίως στον υπερθεματισμό των ψηφιακών πόρων. Αν η ψηφιοποίηση και η διαδικτυακή διάθεση εγγράφων σχετικών με μαθήματα (βιβλιογραφία, σχέδιο μαθημάτων, κειμένων αναφοράς, κ.ο.κ.), ή ακόμα και ολόκληρων μαθημάτων, αποτελεί μέρος ενός καλύτερου παιδαγωγικού συντονισμού, πλέον γίνεται και κριτήριο αξιολόγησης των διδασκόντων. Είναι επίσης προφανές ότι όλα αυτά επιτρέπουν μια διδασκαλία «εξ αποστάσεως», εν αναμονή της κατάσβεσης των ταραχών στους πανεπιστημιακούς χώρους, για όποιον (απεργοσπάστες καθηγητές, προνομιούχους μαθητές που διαθέτουν τους κατάλληλους υπολογιστές και τις κατάλληλες συνδέσεις) νιώθει «όμηρος» του απεργιακού κινήματος. Με δυο λόγια, ένα είδος ελάχιστης «επιλεκτικής» παροχής υπηρεσιών, πριν θεσμοθετηθεί αυτή από τη νέα πολιτική κατανομής των επιδοτήσεων και των προαγωγών του σώματος των διδασκόντων.

Πέραν αυτού, εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι τα τμήματα και οι σχολές που είναι παραδοσιακά οι πιο αγωνιστικές (εν προκειμένω, των ανθρωπιστικών, κοινωνικών και πολιτικών επιστημών), όπως και οι πιο δημιουργικές σε θέματα αντιπληροφόρησης, είναι οι πρώτες που εκτοπίζονται σε νέες πανεπιστημιουπόλεις, των οποίων εγκωμιάζεται η «ποιότητα ζωής» σε ακαδημαϊκό επίπεδο, αλλά παραλείπεται να λεχθεί ότι αποτελούν επίσης μέρη έντεχνα διευθετημένα έτσι ώστε να αποτρέπεται κάθε μορφή μελλοντικής κινητοποίησης. Χάνοντας επιπλέον την πρόσβασή της στον χώρο εργασίας της, άρα και στον φυσικό της χώρο συνδικαλιστικής, κοινωνικής και πολιτικής συνειδητοποίησης και κινητοποίησης, η πανεπιστημιακή κοινότητα δεν έχει άλλη επιλογή παρά να εξωτερικεύσει τις δράσεις της: «μαθήματα εκτός τειχών», συμβολικές πράξεις (όπως η θαρραλέα περικύκλωση του Δημαρχείου του Παρισιού), κ. α. Η υποχρέωσή μας να δημοσιοποιούμε τις κινήσεις μας, για να προσελκύσουμε την προσοχή του υπουργού, της κοινής γνώμης και των ΜΜΕ, είναι συγχρόνως μια μορφή υπεξαίρεσης του δικαιώματος στην απεργία εκεί όπου εξ ορισμού μαίνεται η σύγκρουση: στον χώρο της εργασίας μας.

Δεύτερο επίπεδο: εγγύηση της ασφάλειας όλων, ταυτοποίηση κι εξάλειψη των «εξωτερικών στοιχείων», διαίρεση της κοινότητας – Πρυτανεία και ένορκοι υπάλληλοι ασφάλειας

Σε αυτό το επίπεδο μπαίνει στο παιχνίδι το Σχέδιο Vigipirate, το γαλλικό Σχέδιο Εθνικού Συναγερμού [5]. Με το παραμικρό ύποπτο κείμενο, οι είσοδοι των πανεπιστημίων τίθενται υπό επιτήρηση στο όνομα του Σχεδίου Εθνικού Συναγερμού. Το πρόσχημα της «τρομοκρατίας» επιτρέπει εδώ μια μεγαλύτερη ή μικρότερη διατάραξη των ακαδημαϊκών δραστηριοτήτων, τον συστηματικό έλεγχο χώρων, δραστηριοτήτων και προσώπων [6], έχοντας ως συνέπεια μια ιδιωτικοποίηση της πρόσβασης στη γνώση. Τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα μετασχηματίζονται έτσι σε παρόχους υπηρεσιών μέσα σε μια αγορά γνώσης: επιπρόσθετα, ο έλεγχος των φοιτητικών καρτών δεν επιτρέπει την είσοδο παρά μόνο σε όσους και όσες έχουν πληρώσει για την εγγραφή τους στο εκάστοτε ίδρυμα, απαγορεύοντας την ελεύθερη πρόσβαση όχι μόνο σε μαθήματα, αλλά και σε σεμινάρια, ημερίδες και συνέδρια, που κατά παράδοση είναι ανοιχτά στο «κοινό». Ωστόσο, ο μηχανισμός αυτός που εφαρμόζεται σε περιόδους κρίσεων στην πραγματικότητα βρίσκεται σε φάση δοκιμής πριν γενικευτεί ολοκληρωτικά: μια μαγνητική φοιτητική κάρτα θα δίνει εφεξής πρόσβαση στους χώρους, στις βιβλιοθήκες, στις υπηρεσίες και τις δραστηριότητες των πανεπιστημίων, εξασφαλίζοντας τον εξατομικευμένο έλεγχο των κινήσεων των ανθρώπων, την ταυτοποίηση, τον εντοπισμό τους.

Θεωρώντας τις σημερινές πανεπιστημιακές κινητοποιήσεις «πιστοποιημένο κίνδυνο», με τους όρους του Σχεδίου Εθνικού Συναγερμού, ο τρέχων μηχανισμός ελέγχου επιβάλλει μια ατμόσφαιρα παρενόχλησης της πανεπιστημιακής κοινότητας εν γένει και των αγωνιζόμενων ειδικότερα, αναμφίβολα όμως προετοιμάζει και τα πνεύματα. Ο ανταγωνισμός ενορχηστρώνεται τεχνηέντως ακόμα και στο εσωτερικό της πανεπιστημιακής κοινότητας, ανάμεσα σε μια μειοψηφία «ταραξιών» (που συχνά αποκαλούνται «εξωτερικά» ή «εξωπανεπιστημιακά στοιχεία», «ψευτο-φοιτητές», σε καταλήψεις, για παράδειγμα) και τη «σιωπηρή» πλειοψηφία των χρηστών/ πελατών του ευρισκόμενου «σε ομηρία» πανεπιστημίου, μια πλειοψηφία που ανησυχεί ότι θα χάσει μαθήματα, ότι θα χάσει την εξεταστική, ότι δεν θα πάρει πτυχίο… Συντελείται έτσι ο αναπροσδιορισμός ή μάλλον η παραγωγή μιας πρωτόγνωρης πανεπιστημιακής κοινότητας («εμείς», οι δρώντες/ επιχειρηματίες, χρήστες και πελάτες του πανεπιστημίου), η οποία, επιδιδόμενη σε μια ενδογενή κάθαρση («εμείς» και «αυτοί»), απαρνείται κάθε κριτική αίσθηση.

Τι συμβαίνει όμως με το ίδιο το προσωπικό ασφάλειας; Η πρώτη συνέπεια της μαζικής πρόσληψης ιδιωτικών υπαλλήλων ασφάλειας (υπάρχουν σήμερα τουλάχιστον πενήντα ιδιωτικοί αστυνομικοί στο κτίριο της Σορβόννης μόνο, τοποθετημένοι σε όλες τις εισόδους του και σε όλους τους ορόφους του) είναι προφανώς ένας καταμερισμός της εργασίας αστυνόμευσης ανάμεσα στους δημόσιους υπάλληλους ασφάλειας (μισθοδοτούμενους από το πανεπιστήμιο) και τους έμμισθους υπάλληλους του ιδιωτικού τομέα [7]. Οι τελευταίοι επεκτάθηκαν στον χώρο της Σορβόννης χάρη στο άνοιγμα μιας αγοράς στην οποία δραστηριοποιούνται ιδιωτικές εταιρείες ασφάλειας, ειδικευμένες στη διαχείριση κρίσεων. Πρώτη σειρά ερωτημάτων: ποιος είναι ο προϋπολογισμός της Πρυτανείας και/ ή των πανεπιστημίων για τέτοιες δαπάνες; Από πού προέρχονται τα χρήματα αυτά και ποιος αποφασίζει να διατεθούν για τέτοιες θέσεις κι όχι για άλλες; Δεύτερη σειρά ερωτημάτων: με ποιους συμμαχούν οι δημόσιοι υπάλληλοι ασφάλειας; Γιατί όχι με τους απεργούς του διοικητικού και διδακτικού προσωπικού, στον βαθμό που από την ιδιωτικοποίηση απειλείται το κοινό τους καθεστώς ως δημόσιων υπαλλήλων;

Τρίτο επίπεδο: Διατήρηση της τάξης, εδραίωση του φόβου, ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημίων – Το κράτος και η Centaure Sécurité, «ειδικευμένη στην ανάλυση μη κανονικών συμπεριφορών» [8].

Ιδρυμένη το 1995, η Centaure Sécurité είναι μια ιδιωτική εταιρεία ασφάλειας με ετήσιο τζίρο 5-10 εκατομμύρια ευρώ [9].. Στους πελάτες της συγκαταλέγονται τα πανεπιστήμια Paris X Nanterre, Paris V και Paris 1, αλλά και το Πάρκο του Αστερίξ, το Μουσείο Κέρινων Ομοιωμάτων Grévin, οι οίκοι μόδας Yves Saint Laurent και Lacoste, κ. α. Όπως μαθαίνουμε από την ιστοσελίδα της εταιρείας: «Για τη βελτιστοποίηση της αλυσίδας της ασφάλειας, η Centaure προτείνει μια συνολική λύση τόσο σε ανθρώπινους πόρους όσο και σε τεχνικά μέσα. Κατόπιν μελέτης, προτείνουμε τις πιο εξελιγμένες τεχνολογικές λύσεις, προσαρμοσμένες με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στις ανάγκες και τις εκάστοτε συνθήκες, στους ακόλουθους τομείς: πυρασφάλεια, παρακολούθηση εξ αποστάσεως και με κάμερες, έλεγχος πρόσβασης, διαχείριση χρονοδιαγραμμάτων…». Η αποστολή της Centaure Sécurité είναι μια αποστολή «ενίσχυσης» των υπαλλήλων ασφάλειας, ένορκων δημόσιων υπαλλήλων, σε ένα πλαίσιο στο οποίο, κατά την άποψη της Επιτροπής Ασφάλειας της Πρυτανείας, η κινητοποίηση της πανεπιστημιακής κοινότητας απειλεί να ριζοσπαστικοποιηθεί. Έτσι, η Centaure Sécurité καλείται να φροντίσει να μην εμποδίζει τίποτα την «ελεύθερη πρόσβαση» στις εισόδους των εγκαταστάσεων της Σορβόννης: στην πράξη, βέβαια, αυτό σημαίνει αποτροπή των «αποκλεισμών», όπως είναι ο νέος όρος για μια κλασική πρακτική του ρεπερτορίου των συνδικαλιστικών δράσεων: την απεργιακή πικετοφορία. Με άλλα λόγια, η «απεργία» θεωρείται πλέον «μη κανονική συμπεριφορά» του εργαζόμενου, εν προκειμένω του διδάσκοντα ή του φοιτητή.

Οι ιδιωτικές εταιρείες ασφάλειας παρεμβαίνουν λοιπόν σε αυτό το επίπεδο, μαζί με τις κατασταλτικές δυνάμεις, στη βάση προνομίων αμφιλεγόμενων, ή και εντελώς παράνομων. Σε συνδυασμό με τις παρενοχλήσεις και τους συστηματικούς αστυνομικούς ελέγχους κατά τη διάρκεια κινητοποιήσεων (εξακριβώσεις, προσαγωγές, διώξεις για αντίσταση κατά της αρχής…), οι καθημερινές επιδείξεις δύναμης που μεταμορφώνουν τη Σορβόννη, αλλά και πολλά άλλα ανώτατα εκπαιδευτικά κι ερευνητικά ιδρύματα, σε πολιορκούμενα μέρη εντάσσονται σε μια γενική διαδικασία ποινικοποίησης των κινητοποιήσεων και της πολιτικής δράσης. Αν συμβουλευτεί όμως κανείς το κείμενο που αναφέρεται στα νόμιμα δικαιώματα και τις νόμιμες υποχρεώσεις των ιδιωτικών υπαλλήλων ασφάλειας, διαβάζει [10].: α) ότι οφείλουν να φέρουν ευκρινή αναγνωριστικά (και ιδίως να διακρίνονται από τις κρατικές δυνάμεις διατήρησης της τάξης), β) ότι μπορούν να προβαίνουν μόνο σε οπτική εξέταση χειραποσκευών (χωρίς πάντως να διευκρινίζεται αν μπορούν να ανοίγουν τις χειραποσκευές ή όχι! [11].) κι επ’ ουδενί δεν μπορούν να ερευνούν διεξοδικά αποσκευές ή να ψηλαφούν ανθρώπους χωρίς τη συγκατάθεσή τους, και προπάντων, γ) σύμφωνα με το άρθρο 4:

«Απαγορεύεται στα πρόσωπα που ασκούν δραστηριότητα προβλεπόμενη από το άρθρο 1, καθώς και στους υπαλλήλους τους, να αναμιγνύονται, σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή και με οποιαδήποτε μορφή, στη διεξαγωγή εργατικών κινητοποιήσεων ή συμβάντων σχετικών με αυτές. Απαγορεύεται επίσης να προβαίνουν σε παρακολουθήσεις που σχετίζονται με τις πολιτικές, φιλοσοφικές ή θρησκευτικές απόψεις ή με τις συνδικαλιστικές εντάξεις προσώπων».

«Η Σορβόννη είναι δική μας, αγωνιστήκαμε για να την καταλάβουμε, θα αγωνιστούμε για να την κρατήσουμε…» [12].

Το γεγονός ότι ιδιωτικοί υπάλληλοι ασφάλειας εμποδίζουν τη διεξαγωγή απεργιακών πικετοφοριών, «αποκλεισμών», καταλήψεων ή όποιας άλλης αγωνιστικής δραστηριότητας ψηφισμένης από τις γενικές συνέλευσης του προσωπικού και των φοιτητών των πανεπιστημίων μας, ότι συνδράμουν επίσης με ανθρώπινους και υλικοτεχνικούς πόρους στη βίαιη εκκένωση των κτιρίων, καθώς και στην ταυτοποίηση και το φακέλωμα συνδικαλιστών και αγωνιστών, αποτελεί σοβαρή παραβίαση των ελευθεριών. Μήπως αυτό σημαίνει ότι θα προτιμούσαμε να αναλάβει (ξανά) κατ’ αποκλειστικότητα η κρατική αστυνομία αυτά τα «χαμερπή καθήκοντα»; Στην πραγματικότητα, η λογική συνέχεια θα ήταν μάλλον η αυτονόμηση της επιτήρησης και του ελέγχου (για παράδειγμα, χάρη στις παρακολουθήσεις από κάμερες, τις μαγνητικές κάρτες και την εγκατάσταση προπυλαίων ή διαχωριστικών στις εισόδους): οι φύλακες, που θα έχουν συγκεντρώσει τόσο τη δυσφορία μας, είναι επίσης ένα ψυχολογικό «όπλο» το οποίο αποσκοπεί στην ελάττωση των αντιστάσεών μας, και, στο μεταξύ, αποτελούν και μια καλή μεταβατική λύση.

Το ζητούμενο εδώ είναι η σύγκλιση των αγώνων και η ανάκτηση της ακαδημαϊκής ελευθερίας. Προς το παρόν, η παρουσία των υπαλλήλων της εταιρείας Centaure Sécurité στον χώρο της Σορβόννης, όπως και στο σύνολο των εγκαταστάσεων πανεπιστημίων που μισθώνουν τον χώρο αυτό, στο όνομα της ασφάλειας όλων, δεν είναι απλώς σκανδαλώδης, αλλά και αυστηρά παράνομη. Πράγματι, από τις 9 Φεβρουαρίου 2009 και μετά, το προσωπικό και οι φοιτητές των εν λόγω πανεπιστημίων ψήφισαν στις γενικές συνελεύσεις τους απεργία επ’ αόριστον, και ως εκ τούτου βρίσκονται στο επίκεντρο μιας «εργατικής κινητοποίησης». Τι νομιμοποιεί λοιπόν την Πρυτανεία και τους προέδρους των πανεπιστημίων, που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έχουν δαπανήσει χρήματα κι έχουν εξουσιοδοτήσει την παρουσία εταιρειών αυτού του τύπου μέσα στα υπ’ ευθύνη τους ιδρύματα, να μη σέβονται τον ποινικό κώδικα;

Αν το εύρος του κινήματος που δονεί σήμερα την πανεπιστημιακή κι ερευνητική κοινότητα δεν έχει προηγούμενο από το 1968 και μετά, ο λόγος είναι επίσης ότι ζούμε σε μια κατάσταση εξίσου πρωτόγνωρη. Η προγραμματισμένη εφαρμογή από την κυβέρνηση της «πολιτικής του κινδύνου», και της αστυνομικής της έποψης, στον κόσμο της γνώσης είναι η αναγκαία συνθήκη για την πλήρη φιλελευθεροποίηση της γνώσης. Είναι η επίσης η αιχμή του δόρατος για την εξόριση του δημόσιου πανεπιστημίου και της δημόσιας έρευνας, πράγματα τα οποία δεν θέλουμε τόσο να τα «υπερασπιστούμε» ή να τα «διαφυλάξουμε», όσο να βοηθήσουμε να οικοδομηθούν, να συνεχιστούν και να παραμείνουν επιθυμητά.

Επίσης, σχετικά με το ζήτημα: Φρανκφούρτη: Το πανεπιστημιακό άσυλο των ονείρων τους…

(Οι μεταφράσεις έγιναν από μέλη της Συνέλευσης εργαζομένων/ανέργων/φοιτητών στα ΜΜΕ)

Σημειώσεις

[1] Βλ. εδώ και εδώ [^].

[2] Προσβάσιμο σε τέσσερις γλώσσες εδώ. [^]

[3] Συνήθως η απαγόρευση αυτή ανάγεται στον Μεσαίωνα, όταν η Σορβόννη ήταν στη δικαιοδοσία της Εκκλησίας: δεν ήταν επομένως στη δικαιοδοσία του Βασιλιά. [^]

[4] Βλ. ιδίως το ντοκιμαντέρ του Thomas Lacoste Université le Grand Soir, 2007, L’Autre Association. [^]

[5] Βλ. http://fr.wikipedia.org/wiki/Vigipirate. Το σχέδιο Vigipirate βρίσκεται από τις 16 Δεκεμβρίου 2008 σε κόκκινο συναγερμό: «Λήψη των αναγκαίων μέτρων για την αποτροπή του πιστοποιημένου κινδύνου από μία ή περισσότερες σοβαρές επιθέσεις, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων μέτρων προστασίας των θεσμών, και εφαρμογή των κατάλληλων μέσων αρωγής και αντίδρασης, με την αποδοχή περιορισμών στην κοινωνική και οικονομική δραστηριότητα». [^]

[6] Για παράδειγμα, εξακριβώσεις, έλεγχοι χειραποσκευών, αλλά και λειτουργία καμερών παρακολούθησης. Στη Σορβόννη, υπάρχει ήδη μια κάμερα παρακολούθησης στην είσοδο που βρίσκεται στον αριθμό 17 της rue de la Sorbonne. Ο εν λόγω μηχανισμός πρόκειται να συστηματοποιηθεί και να ενισχυθεί μέσα στους επόμενους μήνες: αύξηση της παρακολούθησης μέσω βιντεοκαμερών στο εσωτερικό των κτιρίων και καταγραφή των δεδομένων (κάτι που θα υποχρεώσει την Πρυτανεία να προειδοποιεί σχετικά τους χρήστες των χώρων, σύμφωνα με τις διατάξεις του νόμου). [^]

[7] Αυτός ο καταμερισμός της εργασίας αστυνόμευσης παραπέμπει γενικότερα σε μια φυλετικοποιημένη κοινωνική κλίμακα: το μαρτυρεί η διαφορά χρώματος ανάμεσα σε έναν πανεπιστημιακό πληθυσμό ως επί το πλείστον «λευκό» και το προσωπικό της Centaure Sécurité στη Σορβόννη, που αποτελείται σχεδόν αποκλειστικά από «μαύρους». [^]

[8] Βλ. την ιστοσελίδα της Centaure Sécurité. [^]

[9] Βλ. την ιστοσελίδα www.kompass.fr. [^]

[10] Νόμος 83-629 της 12ης Ιουλίου 1983, όπως τροποποιήθηκε από τον Νόμο 2003-239 της 18ης Μαρτίου 2003, ιδίως τα άρθρα 1, 2, 3, 4. Η νομοθεσία αυτή είναι αναρτημένη στην ιστοσελίδα www.legifrance.gouv.fr. [^]

[11] Βλ. τις διατυπώσεις του άρθρου 3.1, στην παραπάνω ιστοσελίδα. [^]

[12] Βλ. εδώ. [^]

Διαβάστε περισσότερα...

Ανταπόκριση από απεργιακά και απεργοσπαστικά ανέκδοτα της 17/12/09

Οι απεργίες δεν είναι πυροτεχνήματα. Δεν είναι μέσο άντλησης κομματικής υπεραξίας. Δεν είναι επαγγελματικό καθήκον των επαγγελματίων συνδικαλιστών. Η απεργιακή πορεία δεν είναι μια ήρεμη βόλτα στο κέντρο της Αθήνας με την πλειοψηφία των εργαζομένων να αντιμετωπίζει κυκλοφοριακό κομφούζιο.

Όλα τα παραπάνω ήταν σε μεγάλο βαθμό η σημερινή απεργιακή πορεία. Σε μια στιγμή που ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι για το σύνολο των μισθωτών στην Ελλάδα, σε μια στιγμή που όποιος/α εργαζόμενος/η έχει μάτια βλέπει το σύνολο των μισθολογικών και ασφαλιστικών ανατροπών που επαγγέλλονται εις βάρος του/της, σε μια τέτοια στιγμή οι συνδικαλιστές επέλεξαν να πραγματώσουν στον δρόμο την δικιά τους αλλοτριωμένη εκδοχή αυτού που εννοούν ως απεργία.

Το παιχνίδι ήταν στημένο κι από πριν ξεπουλημένο. Από την μια η ξεδιάντροπη συμμαχία των ΓΣΣΕ/ΑΔΕΔΥ με τους πράσινους προϊσταμένους τους, που προαναγγέλλει την χείριστη αντιμετώπιση των εργατικών αγώνων του άμεσου μέλλοντος. Από την άλλη η αντιπολιτευτική περιχαράκωση του ΠΑΜΕ σε απεργίες με στόχο την άντληση κομματικής υπεραξίας. Και στην μέση όσοι/ες εργαζόμενοι/ες κατάφεραν να απεργήσουν, στον ρόλο του κακοπληρωμένου/ανασφάλιστου και γραφικού κομπάρσου.

Η συνέλευση μας οποιαδήποτε απεργία, ακόμη και στην πιο αλλοτριωμένη της εκδοχή, την αντιλαμβάνεται ως μια ρωγμή ταξικής πάλης. Ως μια υπενθύμιση της δύναμης που κατέχουν όσοι παράγουν και κινούν το καπιταλιστικό σύμπαν. Με βάση αυτή την λογική κατεβήκαμε στον δρόμο και σήμερα. Συγκεντρωθήκαμε έξω από την ΕΣΗΕΑ και πορευτήκαμε προς το Σύνταγμα, μαζί με λίγες εκατοντάδες εργαζομένων στα ΜΜΕ, πίσω από ένα πανώ που έγραφε "Ούτε μια ώρα απλήρωτη εργασία, καμία ανακωχή με την εργοδοσία". Στην συνέχεια συμπορευτήκαμε με την πορεία των πρωτοβάθμιων σωματείων, των εκπαιδευτικών και των φοιτητικών συλλόγων, ευρισκόμενοι δίπλα στο σωματείο των νέων εργαζομένων στα τηλεφωνικά κέντρα του ΟΤΕ, φωνάζοντας ταξικά συνθήματα.

Καθ' όλη την διάρκεια της πορείας αντιπληροφορούσαμε με τρικάκια τους απεργούς για τον βρώμικο ρόλο των εργατοπατέρων και την αναγκαιότητα της αυτοοργάνωσης στους εργασιακούς χώρους (όπως και υπενθυμίζαμε την θέση μας για τον ρόλο της ΕΣΗΕΑ σ' ένα τρικάκι που ανέφερε: "Η ΕΣΗΕΑ δεν έχει προεδρείο. Ε και;"). Σε κανένα σημείο δεν ήρθαμε σε επαφη με τις περιχαρακωμένες γραφειοκρατικές λογικές που εκφράζουν τα σωματεία που ελέγχονται από το ΠΑΜΕ.

Η σημερινή καρικατούρα απεργίας που οργάνωσαν οι αριστεροί εργατοπάτερες με σκοπό την κομματική αντιπαράθεση στους εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ, δεν μπορούσε παρά να δώσει την ευκαιρία να αναδειχθούν απεργοσπαστικές λογικές μέσα στους χώρους εργασίας που δουλεύουμε και δραστηριοποιούμαστε. Γνωρίζουμε καλά τον κυνισμό και τον καιροσκοπισμό των αφεντικών των ΜΜΕ και την ικανότητα τους να κάνουν το άσπρο/μαύρο στην προσπάθεια τους να κατοχυρώσουν την εργασιακή σιωπή για τις συνθήκες εκμετάλλευσης που οι ιδιοι επιβάλλουν. Επιφυλλασσόμαστε για μια πιο ολοκληρωμένη απάντηση στο άμεσο μέλλον σε διάφορες απεργοσπαστικές ανακοινώσεις που διαβάσαμε σήμερα. Κυρίως όμως επιφυλλασσόμαστε για μελλοντικές απεργίες που θα κάνουν την σημερινή να φαντάζει σαν ένα κακόγουστο συνδικαλιστικό ανέκδοτο πριν την ταξική καταιγίδα.

Διαβάστε περισσότερα...

Κατάληψη αυτή την ώρα στην ΕΣΗΕΜΘ

"Ο συντάκτης του παρόντος καθώς και δεκάδες άλλοι συνάδελφοι μέλη της ΕΣΗΕΜ-Θ με τους οποίους επικοινώνησε την τελευταία ώρα, δηλώνουμε αγανακτισμένοι με την απόφαση της πλειοψηφίας των μελών του ΔΣ της ΕΣΗΕΜ-Θ να μη συμμετάσχουν στην μεθαυριανή απεργία των δημοσιογράφων που έχει κηρύξει ήδη η ΕΣΗΕΑ για τα επείγοντα δραματικά γεγονότα που βιώνει ο κλάδος τις τελευταίες εβδομάδες. Ντροπή!

Υπενθυμίζουμε ότι η ΕΣΗΕΜ-Θ είναι συνδικαλιστικό σωματείο και όχι εργοδοτική οργάνωση!

Δυστυχώς συνάδελφοι η ΕΣΗΕΜΘ πήρε απόφαση κατά της απεργίας. Οι πρώτες πληροφορίες από την συνεδρίαση της διοίκησης της Ενωσης αναφέρουν ότι με 5 ψήφους κατά και 3 υπέρ η ΕΣΗΕΜΘ δεν θα πάρει μέρος στην απεργία. Οι Βοιτσίδης Χαλεπλίδου, Ντόζης, Φωκιανίδης και Κοντογουλίδης ψήφισαν κατά της απεργίας διότι θα ήταν… παράνομη. Διακομματική και διαπαραταξιακή η σύμπλευση των πρόθυμων.
 Αντίθετα οι Μειντάνη (Ασύνταχτος Τύπος) Αδάμ και Χανός ψήφισαν υπέρ της απεργίας.
 Συνάδελφοι δυστυχώς η «πρόθυμη» πλειοψηφία της ΕΣΗΕΜΘ έδειξε για μία ακόμη φορά πως αντιλαμβάνεται το ρόλο της: χέρι – χέρι με την εργοδοσία επιδιώκει να διαλύσει το συνδικαλιστικό κίνημα των δημοσιογράφων."

Για τους παραπάνω λόγους, δημοσιογράφοι της Θεσσαλονίκης προχώρησαν σε κατάληψη της Ένωσης Συντακτών Μακεδονίας – Θράκης σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την απόφαση του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΜΘ να μην απεργήσει…παρά τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν δημοσιογράφοι στη Μακεδονία και Θράκη.

Περισσότερα για την κατάληψη εδώ.

Περισσότερα για τις συνθήκες που επικρατούν στα ΜΜΕ της συμπρωτεύουσας αλλά και για την προδοτική στάση της ΕΣΗΕΜΘ στον διαδικτυακό τόπο του Ασύνταχτου Τύπου.

Διαβάστε περισσότερα...

Συμμετοχή στην απεργία της 17ης Δεκεμβρίου

Η «Συνέλευση έμμισθων, άμισθων, «μπλοκάκηδων», «μαύρων», ανέργων και φοιτητών στα ΜΜΕ» αποφάσισε την αυτόνομη συμμετοχή της στην απεργιακή συγκέντρωση που θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 17/12/2009, στις 11.00 π.μ., έξω από το κτίριο της ΕΣΗΕΑ.

Αν και η καλεσμένη από την ΕΣΗΕΑ συγκέντρωση έξω από το κτίριό της διασπά τους εργαζομένους στα ΜΜΕ από τους υπόλοιπους εργαζόμενους, αν και οι κατάπτυστες ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ δεν προκήρυξαν καν την εθιμοτυπική «απεργία του προϋπολογισμού», η θέση μας είναι αδιαπραγμάτευτη: ΜΑΖΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ 17ης ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

Συγκέντρωση στις 11.00 π.μ έξω από το κτίριο της ΕΣΗΕΑ (Ακαδημίας 20)

Διαβάστε περισσότερα...

O ΑΣΥΝΤΑΧΤΟΣ ΤΥΠΟΣ καλεί σε συγκέντρωση αύριο στις 12.30 στην ΕΣΗΕΜΘ

Ανοιχτή συγκέντρωση-συνέλευση στην ΕΣΗΕΜ-Θ

αύριο Πέμπτη 17/12, ώρα 12.30 μ.μ.

Προς όλους τους συναδέλφους μέλη και μη μέλη της ΕΣΗΕΜ-Θ, μπλόγκερς της ανεξάρτητης ενημέρωσης και φοιτητές δημοσιογραφίας:

Είναι ήδη γνωστή η -κατά πλειοψηφία (5-3)- απόφαση του ΔΣ της ΕΣΗΕΜ-Θ να μην κηρύξει απεργία για αύριο Πέμπτη 17/12/2009, απόφαση που εξέπληξε και εξόργισε μεγάλη μερίδα συναδέλφων μελών της ΕΣΗΕΜ-Θ.

Είναι επίσης ήδη γνωστή η απόφαση της ΕΣΗΕΑ: Οι συνάδελφοι/συναδέλφισσες της Αθήνας πήραν απόφαση για 24ωρη απεργία που αρχίζει από τις 6 το πρωί της Πέμπτης και ολοκληρώνεται στις 6 το πρωί της Παρασκευής...

Όλη η ανακοίνωση από τον Ασύνταχτο Τύπο εδώ

Διαβάστε περισσότερα...

Παράνομη κρίθηκε η απεργία σε Θέμα 9,89 και Αntenna 97,2

Το Πρωτοδικείο Αθήνας έκρινε παράνομη την απεργία που είχε καλεστεί ως ελάχιστη απάντηση στις απολύσεις στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Θέμα 9,89 και Αntenna 97,2.

Αναδημοσιεύουμε από την ΕΣΗΕΑ:
"Με τις υπ’ αριθμ. 3006/2009 και 3007/2009 αποφάσεις του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών κρίθηκε παράνομη και διατάχτηκε η μη πραγματοποίηση της 24ωρης απεργίας που είχε κηρυχθεί στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Antenna Radio 97,2 και Θέμα 98,9 για σήμερα Τετάρτη 16/12/2009.

Κατόπιν των αποφάσεων αυτών δεν πραγματοποιείται η απεργία στους εν λόγω ραδιοφωνικούς σταθμούς .

Η απεργία στο ΒΗΜΑ FM 99,5, διευκρινίζεται, θα γίνει κανονικά."

Διαβάστε περισσότερα...

Στην κοινωνία γύψο, στο περιβάλλλον τσιμέντο…

(στις 22/12 λήγει η προθεσμία καταβολής προσφορών για την δημοπράτηση των Νέων Αυτοκινητόδρομων Αττικής)

Κι όμως, η επιχείρηση «ησυχία-τάξη-ασφάλεια» του ΜΠΑΤΣΟΚ δεν είναι το μόνο ανοιχτό μέτωπο της νέας πράσινης διακυβέρνησης. Όσο κι αν τα γκλομπς και οι μηχανόβιοι των ομάδων Δ βρίσκονται σε διαρκής κίνηση μέσα στην αθηναϊκή μητρόπολη (ή χαβούζα, αν προτιμάτε), δεν σταματούν να βρίσκονται υπ’ατμόν και οι οδοστρωτήρες των εργολάβων και των κατασκευαστών σε όλη την ελληνική επικράτεια. Πέρα από την πάταξη της «ανομίας», το ΠΑΣΟΚ έχει ορκιστεί και στο κατασκευαστικό κεφάλαιο την κερδοφόρα τιθάσευση και αξιοποίηση του φυσικού περιβάλλοντος και του φυσικού πλούτου. Η χωροθέτηση ΧΥΤΑ σε όλη την Ελλάδα συνεχίζει ακάθεκτη, αυτοκινητόδρομοι ξεφυτρώνουν εκεί που μέχρι τώρα βασίλευε η χλωρίδα και η πανίδα ενώ πάνω σε κάθε βουνοκορφή φυτεύονται συστάδες…ανεμογεννητριών στο όνομα της «ενεργειακής κρίσης». Η πράσινη ανάπτυξη ξεδιπλώνεται και βρίσκει πεδία εφαρμογής…

Ας περάσουμε στο προκείμενο. Ένα από τα κομβικότερα αναπτυξιακά δημόσια έργα που λαμβάνουν χώρα στην ελληνική επικράτεια είναι οι Νέοι Αυτοκινητόδρομοι Αττικής. Πρόκειται για ένα οδικό δίκτυο 72 χιλιομέτρων που φιλοδοξεί:

-να επεκτείνει την υπάρχουσα Αλίμου-Κατεχάκη προς τα νότια, προς το Ελληνικό και την έκταση του πρώην αεροδρομίου που προβλέπεται να χτιστεί μια νέα πόλη αντί για το πολυδιαφημισμένο «μητροπολιτικό πάρκο»

-να συνδέσει το κέντρο των Αθηνών με τα Μεσόγεια μέσω σήραγγας που θα διαπερνά τον Υμηττό στα βόρεια του Βύρωνα (κόμβος Σακέτα).

Το όλο έργο κατασκευάζεται πάνω, μέσα και γύρω από τον ορεινό και δασικό όγκο του Υμηττού με πρωτοφανείς περιβαλλοντικές επιπτώσεις, γεγονός που γίνεται παραδεκτό και στα θεσμικά κείμενα που συνοδεύουν το έργο όπως η ΜΠΕ (Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων) που χαρακτηρίζουν τις συνέπειες ως «μη αναστρέψιμες». Τι είναι όμως κάποιες περιβαλλοντικές επιπτώσεις μπροστά στο Εθνικό Συμφέρον; Εθνικό συμφέρον που μεταφράζεται σε έργα διασύνδεσης των «διαμετακομιστικών κέντρων εμπορίου» (αερολιμένας Ελ.Βενιζέλος, λιμάνια Πειραιά και Λαυρίου) με το «μητροπολιτικό κέντρο» των Αθηνών και με τον «δεύτερο πόλο ανάπτυξης» των Μεσογείων. Ας σημειωθεί ότι η επιστημονικοφανής φρασεολογία προέρχεται από το προωθούμενο Ρυθμιστικό Σχέδιο Αττικής που διατυπώνει τις αναπτυξιακές αιχμές της επόμενης 15ετίας πάνω στις οποίες «πατούν» και οι Νέοι Αυτοκινητόδρομοι Αττικής. Εν ολίγοις, οι νέοι αυτοκινητόδρομοι «ορκίζονται» μεγαλύτερη ταχύτητα και ευκολότερη προσπελασιμότητα στα εμπορεύματα και τα κεφάλαια που συσσωρεύονται μέσα στην καθημερινή κίνηση της επικράτειας του χρήματος, της μητρόπολης. Δεν λείπουν, βέβαια, και τα επιχειρήματα μερικών τεχνοκρατών που λαμβάνουν υπ’όψιν και τον ανθρώπινο παράγοντα έστω και ως αριθμητική παράμετρο. «Οι νέοι δρόμοι προσφέρουν ευκολία μετακίνησης» διαλαλούν στους κατοίκους του Λεκανοπεδίου αλλά είναι ήδη γνωστός ο κορεσμός ακόμα και της ίδιας της Αττικής Οδού σε ώρες αιχμής. Άσε που η πλειοψηφία -αστικών, προοδευτικών ή και ριζοσπαστών- των συγκοινωνιολόγων παγκοσμίως έχουν προ πολλού αποφανθεί ότι το κυκλοφοριακό πρόβλημα μιας πόλης ΠΟΤΕ δεν λύνεται με νέους αυτοκινητόδρομους που δίνουν κίνητρα στα λαμαρινοφόρα να μετακινούνται προσωρινά με μεγαλύτερη ταχύτητα. Αυτά τα λίγα γιατί δεν τρώμε και κουτόχορτο…

Τον Αύγουστο ο απερχόμενος κουφός (δεν αφορά το χιούμορ του) υπουργός ΥΠΕΧΩΔΕ ανακοίνωσε την έναρξη των διαδικασιών δημοπράτησης των Νέων Αυτοκινητόδρομων Αττικής που ο προϋπολογισμός τους φτάνει σε 18 δις ευρώ. Πολλά τα λεφτά θ’αναφωνήσει ο αναγνώστης...και είναι προφανές γιατί μια τέτοια δημοπράτηση ανακοινώθηκε λίγο πριν την έναρξη της προεκλογικής περιόδου (31/8). Όμως, ο Μπόμπολας, ο Κοπελούζος και τα φιλαράκια τους προτίμησαν την τίμια Πασοκάρα μιας και τα έργα με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο στα χέρια τους θα καταλήξουν. Με την σειρά του, ο γνωστός αθόρυβος λακές υπουργός Υποδομών Ρέππας ευχαρίστησε τον απερχόμενο κουφό για το έργο του και στάθηκε στα δύο μεγαλύτερα «εθνικά έργα» που μένουν ανοιχτά: τους Νέους Αυτοκινητόδρομους Αττικής και το αεροδρόμιο Καστελλίου στη Κρήτη.

Από εκεί και πέρα η ιστορία έχει ως εξής: οικολογικές δηλώσεις της Μπιρμπίλως (της πρώτης υπουργού άνευ ταγιέρ) που σιχτιρίζει την χρήση ΙΧ, διαρροές για δήθεν αναβολή και επαναχάραξη του έργου, δημοσιεύματα περί νέας προθεσμίας για την δημοπράτηση και πάει λέγοντας. Όπως κι αν έχει, η Πασοκάρα εδώ και καιρό μεθοδεύει το θόλωμα των νερών όσον αφορά το συγκεκριμένο έργο και οι λόγοι είναι κυρίως 3.

1. εδώ και πολύ καιρό, στις γειτονιές πέριξ του Υμηττού έχει αναπτυχθεί ένα πλατύ κίνημα κατοίκων που αντιστέκεται στην λεηλασία του Υμηττού αλλά και αμφισβητεί την ανάπτυξη που προωθούν εις βάρος των ζωών μας και του οξυγόνου μας.
2. οι διάφοροι εργολάβοι που διαγκωνίζονται αδυνατούν να χτυπήσουν αυτόνομα το έργο στη δημοπράτηση και προσπαθούν να κάνουν τις συμφωνίες τους και τις κοινοπραξίες χωρίς να θιγούν τα συμφέροντά τους.
3. η μέχρι τώρα σχεδίαση του έργου είναι εξόφθαλμα καταστροφική. Αυτό μπορεί άνετα ν’αποτελέσει βήμα αναδίπλωσης εκ μέρους του ΠΑΣΟΚ ώστε να βγει να καταγγείλει την «περιβαλλοντοκτόνα πολιτική» της ΝΔ και ύστερα να περάσει στην επίθεση με τα νέα «πράσινα» σχέδιά του. ποιος αμφισβητεί ότι μπορεί να το κάνει;

Όπως κι αν έχει, την Τρίτη 22 Δεκέμβρη είναι η επίσημη λήξη της προθεσμίας καταβολής προσφορών από τους κατασκευαστές κάτι το οποίο ποτέ και πουθενά δεν έχει διαψευστεί επίσημα και δημοσίως από επίσημα χείλη. Στη βάση αυτή ήδη οργανώνονται μια σειρά δράσεων και παρεμβάσεων από το κίνημα αντίστασης που έχει αναπτυχθεί. Όπως κι αν έχει, η αναπτυξιακή λαίλαπα κράτους και κεφαλαίου βρίσκεται εν εξελίξει και μένει να αποδειχθεί αν τα οδοφράγματά θα’ναι αρκετά για να τους σταματήσουμε και να αντιστρέψουμε την πορεία της ιστορίας…Επιφυλασσόμαστε.

Διαβάστε περισσότερα...

Νέο, σφοδρό κύμα απολύσεων

* Στο δρόμο κινδυνεύουν να βρεθούν 18 εργαζόμενοι των Αττικών Εκδόσεων, συντελεστές του περιοδικού Grazia, το οποίο σταματά την έκδοσή του μετά τη λήξη της συνεργασίας των Αττικών Εκδόσεων με την Ελευθεροτυπία. «Κανένας εργαζόμενος δεν περισσεύει - Καμιά απόλυση δεν είναι νόμιμη» τονίζει σε ανακοίνωσή της η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΜΜΕ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ, υπογραμμίζει ότι δε θα μείνει αναπάντητη και αυτή η εργοδοτική πρόκληση και καλεί σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας την Τρίτη 15/12, ώρα 4 μ.μ. έξω από τα γραφεία της εταιρείας (Κηφισίας 40).

«Ο ιδιοκτήτης του περιοδικού και πρόεδρος των εκδοτών του περιοδικού τύπου (ΣΕΠΤ) Θεοχάρης Φιλιππόπουλος, αφού χρησιμοποίησε στα επιχειρηματικά του σχέδια τους εργαζόμενους, ετοιμάζεται να τους πετάξει στο δρόμο μετά τη λήξη της εργολαβίας. Την ίδια στιγμή έχει ξεκινήσει και διαφημίζει το νέο του επιχειρηματικό προϊόν - την οικονομική εφημερίδα Κεφάλαιο».

«Είναι το μοντέλο ανάπτυξης των επιχειρήσεων του Τύπου, που ανοιγοκλείνουν περιοδικά, εφημερίδες και σταθμούς, θεωρώντας τους εργαζόμενους αναλώσιμους και πιόνια στις επιχειρηματικές συμφωνίες τους. Με την ανοχή του κράτους και των ελεγκτικών μηχανισμών, απολύουν καθημερινά, την ίδια στιγμή που απολαμβάνουν κρατικές ενισχύσεις και διαφημίσεις εκατομμυρίων».


«Η επιχείρηση του προέδρου των εκδοτών μόλις πρόσφατα ανακοίνωσε κέρδη 9μήνου 545.000 ευρώ (εν μέσω κρίσης), ενώ στις λογιστικές της καταστάσεις καταγράφει 35 θέσεις εργασίας λιγότερες σε ένα χρόνο, δηλαδή 3 απολύσεις το μήνα» αναφέρεται στη σχετική ανακοίνωση.

* Ακόμη 3 απολύσεις στο ραδιόφωνο του ΑΝΤ1. Πλέον στο τμήμα ειδήσεων του ραδιοφώνου έχουν απομείνει 5 δημοσιογράφοι και 3 ή 4 εκφωνητές δελτίων ειδήσεων!

Κλίμα ανησυχίας υπάρχει και στην τηλεόραση, όπου υπάρχει ο φόβος πως 10 εργαζόμενοι θα χάσουν τη δουλειά τους. Μερικές ώρες μετά την ανακοίνωση του τηλεοπτικού σταθμού ANT1 TV για «αναδιοργάνωσή του», αλλά και κατόπιν των νέων τριών αιφνίδιων απολύσεων στο ραδιόφωνο του ΑΝΤ1 συνήλθε εκτάκτως η συνέλευση των δημοσιογράφων του τηλεοπτικού σταθμού.

«Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από την στιγμή που λάβαμε ως εργαζόμενοι διαβεβαιώσεις ότι ο Όμιλος δεν έχει επηρεαστεί σοβαρά από την κρίση και ότι είχε να γίνει αναφορικά με περικοπές προσωπικού έχει ολοκληρωθεί. Παρά τις διαβεβαιώσεις αυτές, το κλίμα που διαμορφώνεται εδώ και μήνες στο κανάλι και το ραδιόφωνο του Αμαρουσίου, δεν είναι καθόλου καθησυχαστικό. Μετά την ολοκλήρωση της πρόσφατης εθελούσιας εξόδου, για τον στόχο της οποίας (σε συνολικό ποσό ή άτομα) ουδέποτε ενημερώθηκαν οι εργαζόμενοι ως θα έπρεπε, η ανασφάλεια για το εργασιακό μας μέλλον αποτελεί καθημερινό άγχος» αναφέρουν σε ανακοίνωσή τους.

«Σε αντίστοιχο κλίμα, οι επιπτώσεις της κρίσης ή η επίφαση των επιπτώσεων της κρίσης, έχει οδηγήσει σε πλήρες αδιέξοδο τους συναδέλφους μας στον ραδιοφωνικό σταθμό του Ομίλου, που με απαράδεκτες μεθόδους έχουν περιοριστεί στο ελάχιστο δυνατό μέσα σε 12 μήνες. Οι δημοσιογράφοι του τηλεοπτικού σταθμού ΑΝΤ1 ΤV εκφράζουμε την πλήρη συμπαράστασή μας προς τους συναδέλφους μας του ραδιοφώνου και δηλώνουμε ότι θα τους υποστηρίξουμε σε κάθε απόφασή τους. Καλούμε τόσο την ΕΣΗΕΑ, όσο και την ΠΟΕΣΥ να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να σταθούν στο πλευρό των εργαζομένων» καταλήγουν.

* Μείωση του προσωπικού και στην εφημερίδα «Αγγελιοφόρος» με τη γνωστή μέθοδο της «εθελούσιας εξόδου». Οι δημοσιογράφοι που θα απομείνουν θα εργάζονται και για την ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας του Αλ. Μπακατσέλου, με τα ίδια χρήματα.

* Άλλες 2 απολύσεις (συνολικά 14 μέσα σε 1 μήνα) βοηθών παραγωγής έγιναν στον τηλεοπτικό σταθμό ALTER. Η διευθύντρια ανθρώπινου δυναμικού πήρε τα έγγραφα των απολύσεων στα χέρια της και πήγε στον χώρο εργασίας των εργαζομένων αιφνιδιάζοντάς τους να υπογράψουν την απόλυσή τους.

* Αναστάτωση και στην «Ελευθεροτυπία» έπειτα από 2 απολύσεις, εκ των οποίων η μία ανακλήθηκε. Δεδομένης της φημολογίας για νέες απολύσεις, η «σωτήρια» πρόταση που έπεσε στο τραπέζι από την εκδότρια της εφημερίδας ήταν η αγορά μετοχών από τους εργαζόμενους!

* Συνεχίζονται οι «εθελούσιες» απολύσεις και στο ραδιοφωνικό σταθμό «Θέμα FM» μετά τις απειλές για... παραδοσιακές απολύσεις.

* Περικοπές φημολογούνται και στην εφημερίδα «Veto» που, αρχικά, θα αφορούν τους συνεργάτες με μπλοκάκι.

* Απλήρωτοι, εδώ και καιρό, παραμένουν οι εργαζόμενοι στο ΔΗΜΟΤΙΚΌ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ και στην ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ.

Διαβάστε περισσότερα...

Αξιος ο μισθός σας

Δεν είναι η πρώτη φορά που το ούτως ή άλλως κατάπτυστο blog troktiko ξεπερνά κάθε όριο φασίσουζας λογικής και ρητορείας. Ωστόσο η ανοχή έχει και τα όριά της.
Πρέπει να καταλάβουν οι επίδοξοι καρατζαφέρηδες ότι δεν μπορούν ανενόχλητοι να αποκαλούν απεργίες εργαζομένων "φασιστική νοοτροπία που βάζει τους εργαζόμενους να χάνουν χρήματα" Πρέπει επίσης να γνωρίζουν οι τρωκτικοί και οι κάθε είδους αρουραίοι ότι οι αυλοκόλακες που ωρύονται για την τεράστια μεγαλοψυχία των μεγαλοεκδοτών να απασχολούν "εκατοντάδες εργαζόμενους" ωσάν να προσφέρουν αγαθοεργία στο φιλόπτωχο ταμείο θα έχουν την ανάλογη τύχη με όλους τους αυλοκόλακες της ιστορίας.

Εδώ οι κραυγές των πιθήκων, και η απάντηση των άνεργων δημοσιογράφων.

Διαβάστε περισσότερα...